همنشینی در طوفان / داستانک

 

 

 

 

        

سرنوشتمان به هم گره خورده بود و تکه تکه های ذرات وجودمان در هم تنیده شده بود ، ما نه در محیط اینترنت همدگیر را دیده بودیم و نه در یکی از کلاس های درس حقوق بشر .

من باد بودم و او قاصدکی نشسته بر شانه ام . با هم دشت ها و دریاها را گذراندیم ، ساعتها و کوه ها را ، به شکلی که می شود گفت هم دیگر را دوست داریم ، اما اکنون که رعد می زند و قرار است طوفانی سهمناک برپا شود خود را فراموش کرده ، نگران رمه های جا مانده از گله ایم .

 

 

                                                                            مهدی موسوی

 

/ 0 نظر / 9 بازدید