دیگه داره دیر میشه باید یه کاری کنی

                    زمسونه چشاتو یه بار بهاری کنی

 

                    توی چشات یخ زدم تو قندیلای سردش

                    دارن منو میبرن مردمکای مردش

 

                    مث درخت بیدم که خم شدن بلد نیست

                    تو هم تبر زنی که تبر زدن بلد نیست

 

                    تبرزن چشاتو بریز تو بودن من

                    که تیکه تیکه شه من که تیکه شه تن من

 

                    شبیه یه تبسم تو قاب عکس دیروز

                    خورشید بوسه هامو به ماه چهرت بدوز

 

                   اگه تبسم کنی شبیه خنده میشم

                   اگه منوببوسی دوباره زنده میشم

 

                   دیگه داره دیر میشه باید یه کاری کنی

                   زمسونه چشاتو یه بار بهاری کنی

              

 

                                 

 

           

 

               وقتی دل تویه دلت نیست وقتی که گریت میگیره 

                یعنی یکی تیر خورده داره یه گوشه میمیره

 

               وقتی دل تویه دلت نیست یعنی زمین زیرورو شد

 

               یعنی یه جنگ مجازی با بازی تو شرو شد

 

              

               یعنی یه سربازه سربی رو گل قالی میمیره

 

               یعنی که نایی نداره همین حوالی میمیره

 

              

               اشک میریزی نمیشه عمر سربازات تمومه

 

               لرزه انداز تن توخنده های جغد شومه

 

              

               مادرت پیشت نشسته پشت به یه دار قالی

 

               اشک تو چشماشه اما تو ولی غرقه خیالی:

 

              

                گریه نکن این خیاله این بازیه آدمکهاست

 

               غصه نخور نازنینم غم ماله آدم بزرگاست

 

               

               پیکرش خونیه اما سربه سره تومیزاره

 

               سر بازه سربی نمرده داره ادا درمیاره

 

              

               توخیالی توی خوابی توسکوت و بیصدایی

 

               پس بخواب آروم آروم لالالا لالا لالایی

 

حیفه تو از مریم اسدی پر کار ترین ترانه سرای زن ایران در سال ۸۳

 

 

تو نگا کردی توی چشمای کی               عمرتو گذاشته بودی پای کی؟

بگو رویاها ی عاشقونتو                        تو هدر دادی توی شبای کی؟

 

حیفه تو حیفه اون احساس قشنگ         که تلف کردی واسه یه تیکه سنگ

خونه ی عشقی که تو ساخته بودی         این اواخرشده بود میدون جنگ

 

اونهمه وازه کنار هم چیدی                    تا که نقش چشماشو رج بزنی

حالا که رسیدی به آخر خط                    میگی تو فکر تلافی کردنی

 

دلم از این میسوزه که شب به شب         با شنیدن صداش خوابت میبرد

قصه ای دل بهش داده بودی                  غیر حسرت برای تو چی اورد؟

 

آخ که چه داغی گذاشت روی دلت           آخ که چه دروغایی بهت نگفت

اگه از من میشنوی از این به بعد              توی دام هیچ غریبه ای نیفت

 

یه ترانه از غول ترانه ی ایران ایرج جنتی عطایی

                                          

            

باغ برهنه


با توام ، با تو که دستت

دست دنیا ساز رنجه

با توام با تو که بغضت

معنی آواز رنجه

اگه یخ باد ستمگر

پی قتل عام برگه

اگه این باغ برهنه

باغ تاراج تگرگه

اگه بی پناهی گل

رنگ بی پناهی ماست

دستتو بذار تو دستم

 وقت پیوند درختاست

رو تن سخت درختا

بنویس و دوباره بنویس

که شکست یک شقایق

مرگ باغ ، مرگ باهار نیست