حدود سه ماهی می شد که محدودیت هایی برای دسترسی به وبلاگم ایجاد شده بود، که عموماً هم سر منشأ گرفته از سو ء تفاهم هایی بود کم ارزش که حالا بر طرف شد. این مسئله آنقدر ذهنم را درگیر خود کرده بود که دلم به خواندن وبلاگ های دوستان هم نمی رفت. این مشغول شدگی ذهن هم از این باب بود که نمی خواستم تصویری مجرم گونه از من برای شخصی که روی آدرس بلاگم کلیک می کند پیش بیاید . در این بر طرف شدن محدودیت دسترسی دوستان پرشین بلاگ کمک بسیاری کردند، این جا دکتر بوترابی، بهنامترین و خانم پولادزاده را سپاس بسیار می گویم که این تولد دوباره را دلیلی شدند و از دوستانی که پیگیر ِ مدام ِ این مسئله بودند تشکر بی اندازه دارم.

در این مدت اتفاقات زیادی بر ترانه ها، شعر ها و یادداشت هایم افتاد، از جمله این هایی که این جا می آورم، اگر روی کلمات آبی کلیک کنید میتوانید مطالب را ببینید:

یادداشتی از من در روزنامه ی شرق پیرامون غزل های استاد محمد علی بهمنی

خوانشی از من در روزنامه ی فرهیختگان بر کتاب حمید تیموری فرد

انتشار ، مقاله و رباعی و شعر های سپید کوتاه در آنات

و پخش شدن قطعه موزیکی پیانویی به شکل دمو از من با عنوان ازم حالی نمی پرسی، با صدای زیبای ارسلان محمودی :
 

چرا دلتنگم امشب ، چرا غمگینو بی تابم ؟
چرا حالم پریشونه ، چرا امشب نمیخوابم ؟


نمیدونم چرا تنهام ، نمیدونم چرا خستم
که بعد این همه دوری ، هنوزم عاشقت هستم

چرا دستای تو سرده ؟
چرا قلبم پر ِ درده ؟
به دنبال تو میگرده
تو شاید مال من باشی

اگه چشمت به در مونده ، بگو تا با خبر باشم
هنوزم گرم و دلتنگم ، بگو تا بیشتر باشم

ازم حالی نمی پرسی ؟ ، نمیگی قلب من تنهاست
چرا هی فکر میکردم ، که احساس تو پا برجاست

دلم خونه خدا حافظ ، پشیمونه خداحافظ
کم آورده دلم شاید ، نمی تونه خداحافظ

خواننده و آهنگ ساز : ارسلان محمودی
ترانه سرا : مهدی موسوی