در مورد جشنواره ترانه های سرزمین مادری صحبت زیاد و حاشیه بسیار بود. اینکه بارها اختتامیه به تاخیر می افتاد و بسیاری از عوامل برگزاری به دلایلی که همه می دانند! نتوانستند مدتی در کنار ما باشند، آقای بوترابی هم که هنوز نیامده و هزاران مشکل دیگر و خرماهای بر نخیل مانده و دست های خالی ما. البته این ها همه اجتناب ناپذیر بود چرا که اکثر دست اندر کاران جشنواره از یک طیف فکری خاص بودند و نمی شد انتظار داشت شرایط برایشان عادی باشد در سال 88.

در عین حال شرکت کنندگان هم از طرق مختلف پیگیر ماجرا هستند که جشنواره ترانه های سرزمین مادری را چه شد؟ و من در پاسخ این عزیزان را ارجاء می دهم به شماره ی تازه ی مجله ی چلچراغ که در دو صفحه به بررسی جشنواره ترانه های سرزمین مادری پرداخته. نیلوفر لاری پور در صفحه ی "ترانه خونه" یادداشت و گفتگویی داشت با عوامل و داوران جشنواره  و بعد به وبلاگ جشنواره اشاره ای کرد و در نهایت هم نتیجه گیری های خودش را در همان جا آورد که می تواند برای کسانی که در مورد جشنواره از من می پرسند خواندنی باشد.

و دیگر اینکه با من هم در همین شماره ی چلچراغ یعنی شماره 388 مصاحبه ای شده در مورد آینده ی جشنواره و اتفاقات پیش رو. که می توانید از اینجا ببینید.