یه ترانه از خودم و یه ترنه از دوست خوبم دکتر محمد ذکریا نژاد

 

تو جدایی من و تو قصه چشماشو میبنده

تقصیر دستای ما نیست قد دیوارا بلنده

 

فاصله چیز بدی نیست وقتی همدیگه رو داریم   

واسه اینه خودمونو پشت دیوار جا میزاریم

 

این طرف رو بوم دیوار چشاتو از بر کشیدم

این عجیب نیست که من اصلاً تو و چشماتو ندیدم؟

 

این طرف رو بوم دیوار قصه دیگه جا نداره    

اونطرف تو نمیدونی دیگه دستام نا نداره         

 

دیدن تو واسه یک بار واسه چشمام آرزو شد

حس خواستن من و تو با یه دیوار روبرو شد    

 

تو ولی مملو حسی تو خیالت من روشن           

چشم آسمونی تو افتاده تو چشمای من

 

بوی عطر گاه و بی گات پیچیده تو بوی پاییز

تو رو میبوسمت از ماه  میشم از حس تو لبریز

 

دیگه فرقی هم نداره که منو تو دوریم از هم

میتونم توی خیالم دستای تو رو بگیرم

                                                                                        مهدی موسوی

******************************************************************

ببین چه ناشیانه خود کشی کرد خطوط ترسو می شه دید رو گلوش

رعشه تصمیم حقیقتی تلخ وه که چه ها نداشته بود پیش روش

یه قطره خون چکیده بود رو دستاش نگاشو رو  به آسمون خیره کرد    

قطره دومی نشست تو چشماش خون جلو  چشماشو یهو تیره کرد

حلقوم آسمون تنهایشو کی پاره کرد تو چله ی سکوتش                        

توی کدوم تراژدی اسیر تو پرده چندم سرنوشتش

یه حس بیگانه ای تو گلوشه نطفه ذهن کی شده دوباره                      

بلوغ فکری کدوم مولف تو مستراح شب می خواد بباره

انگاری که به روی صحنه باشه دستشو روی صورتش می گیره             

سکوت تندی روی سن حاکمه منتظرم که قصه جون بگیره

مرد رو سن یهو تنش می لرزه به همراه دو دستو دوتا پاهاش            

منتظره که لرزه هاش تموم شه حرفشو روک بگه تموم شه ای کاش

وقتی که لرزه هاش تموم شد انگار آب گلوشو قورت می ده نه از ترس

طاغی می شه به حکم سرنوشتش مولفی که قصه هاش مسخره اس

رو به عناصر قضا و قدر رو به تموم واژه های تقدیر                                      

پشت چراغ قرمز لعنتی پشت تریبون ریا و تزویر

پشت تریبونی که یک مولف نه از سر صدقه داده بشه                              

بلکه بخاطر اینه که قصه اش رنگ و ریای تازه داشته باشه

ای واژه های سبز سرنوشتم دست کدوم مولف ناشناس                             

چیده می شین واسه عبور این مرد مردی که ناگزیر این ماجراس

آشوب و بلوا بکنین تو ذهنش تو ذهن این مولف ناشناس                            

دستتونو بدین تو دستهای من مردی که گوشت تنش از شماهاس

من نمی خوام دوباره تو قصه هاش شریک جرم اونو  قصه اش باشم       

اون وقت که نوبت قصاصش بشه جورشو کی؟ جورشو من می کشم

تو کاروان ماجراهای اون ما هممون شتر سوار جبریم                                    

یا که بایس به ساز اون برقصیم یا مثل من با خود کشی بمیریم

ببین چه ناشیانه خود کشی کرد ...

                                                                                          محمد ذکریانژاد